De voorbije woensdag was het eindelijk zover. Na enkele maanden voorbereiding lanceerden we BeforeTheHype SmartPresentations. Dat betekent dat onze website www.smartpresentations.be beschikbaar is voor het grote publiek.
Met SmartPresentations willen we bedrijven, organisaties en keynote speakers ondersteunen bij het creëren van hun presentaties. We kiezen doelbewust voor Powerpoint en Keynote, zodat iedereen de volle vrijheid behoud. Echter, we willen die presentaties naar een hoger grafisch en inhoudelijk niveau tillen. Waarom? Omdat je simpelweg met een sterke presentatie veel meer impact creëert. Een boodschap die blijft kleven. m dat te bereiken combineren we daarbij 4 elementen: story, design, content & marketing.
Om dit allemaal mogelijk te maken hebben we onze Sam een paar weken naar Canada gestuurd, om de knepen van het vak te leren. Over de grote plas ontdekten we dat het creëren van sterke presentaties een echte ‘métier’ is, waarbij ervaren spelers niks anders doen dan bedrijven gespecialiseerd ondersteunen. Hier bestond dit niet echt. Je kan het ook niet studeren. Vandaar onze drive om het zelf in de markt te zetten. En uiteraard met een unieke meerwaarde, die we er vanuit ons standpunt aan toevoegen: onze marketing kijk op de inhoud en de zoektocht naar meer resultaat.
Meer ontdekken? Surf eens naar www.smartpresentations.be.
Vragen of denk je aan een leuk project, contacteer ons even.
Gisterenmorgen zat ik bij Peter Van de Bilt van Vitorea en dan durft het al eens de zalige strategisch, maatschappelijke toer op te gaan. Na heel wat grote en kleine ideeën bespreken, opties voor Vitorea en een grote drive delen, kwam natuurlijk het ondernemersklimaat ‘hier’ ter sprake. Wat ons beide enerzijds opvalt is dat er (gelukkig) nog veel mensen zijn met goeie, grensverleggende ideeën, maar anderzijds ook dat behoorlijk wat ondernemers het hier grondig beu worden. Mijn gevoel is dat je dit laatste tot voor kort toch veel minder hoorde. Het is ook een gevaarlijk gevoel dat een serieuze impact kan hebben op onze toekomst. Daar maak ik me eerlijk gezegd zorgen over. Het interview vandaag met Paul Krugman in De Tijd legt eveneens de vinger op die Europese wonde.
Maar wat bleef nu na het gesprek van gisteren toch zo’n 24u hangen, los van de de conceptuele fratsen? Het feit dat we allemaal 3 keuzes hebben:
1. Niets doen. In je luie zetel wachten tot de wereld vanzelf beter wordt en hopen dat anderen het oplossen. De weg van de minste moeite dus en voor sommigen wellicht ook de weg van het genieten, met een korte-termijn-visie.
2. Vluchten. Boelke hier pakken, huizeke verkopen, spaarcentjes meenemen en ergens naar Indonesië trekken waar je perfect met € 7.000 euro in een jaar rondkomt. Af en toe komen de vrienden langs (als ze het nog kunnen betalen) en is er elke dag zon en vis in de zee. Op zich geen onaantrekkelijke gedachte, maar stel je even de vraag: is het niet veel te vroeg? Of: zit dit wel echt in het aard van het beestje?
3. Vechten. Blijven er voor gaan, ook al het moeilijk gaat. Creëren, ondernemen en andere motiveren om hetzelfde te doen. Want daar ligt blijkbaar de sleutel: alleen kun je de wereld niet veranderen. De kracht van de ‘crowd’ kan ontzettend groot zijn, als meer mensen in dezelfde richting zouden kijken. En tegelijk zal het steeds moeten vertrekken vanuit een idee en een persoon.
Iedereen heeft natuurlijk de vrije keuze, maar wat is het grote probleem vandaag? We kunnen geen keuze maken. Het grote dilemma van de positieve keuze. Europa maakt die niet, overheden maken die niet en uiteindelijk maakt niemand die niet, want men blijft maar lekker in diezelfde pot rond draaien. Behalve enkele zotten die er gelukkig blijven voor gaan. Wie verdient dan de aandacht? Ik kan er wel een aantal opnoemen, maar bv. woensdag as (9 mei 2012) is er de uitreiking van de JCI Vlaamse Jonge Ondernemer van het jaar. Mijn hoed doe ik nu al af.
Sometimes there are articles that make you think. This is one of them. It’s written bij David Brooks for the New York Times.
As a young man, Peter Thiel competed to get into Stanford. Then he competed to get into Stanford Law School. Then he competed to become a clerk for a federal judge. Thiel won all those competitions. But then he competed to get a Supreme Court clerkship.
Thiel lost that one. So instead of being a clerk, he went out and founded PayPal. Then he became an early investor in Facebook and many other celebrated technology firms. Somebody later asked him. “So, aren’t you glad you didn’t get that Supreme Court clerkship?”
The question got Thiel thinking. His thoughts are now incorporated into a course he is teaching in the Stanford Computer Science Department. (A student named Blake Masters posted outstanding notes online, and Thiel has confirmed their accuracy.)
One of his core points is that we tend to confuse capitalism with competition. We tend to think that whoever competes best comes out ahead. In the race to be more competitive, we sometimes confuse what is hard with what is valuable. The intensity of competition becomes a proxy for value.
In fact, Thiel argues, we often shouldn’t seek to be really good competitors. We should seek to be really good monopolists. Instead of being slightly better than everybody else in a crowded and established field, it’s often more valuable to create a new market and totally dominate it. The profit margins are much bigger, and the value to society is often bigger, too.
Now to be clear: When Thiel is talking about a “monopoly,” he isn’t talking about the illegal eliminate-your-rivals kind. He’s talking about doing something so creative that you establish a distinct market, niche and identity. You’ve established a creative monopoly and everybody has to come to you if they want that service, at least for a time.
His lecture points to a provocative possibility: that the competitive spirit capitalism engenders can sometimes inhibit the creativity it requires.
Think about the traits that creative people possess. Creative people don’t follow the crowds; they seek out the blank spots on the map. Creative people wander through faraway and forgotten traditions and then integrate marginal perspectives back to the mainstream. Instead of being fastest around the tracks everybody knows, creative people move adaptively through wildernesses nobody knows.
Now think about the competitive environment that confronts the most fortunate people today and how it undermines those mind-sets.
First, students have to jump through ever-more demanding, preassigned academic hoops. Instead of developing a passion for one subject, they’re rewarded for becoming professional students, getting great grades across all subjects, regardless of their intrinsic interests. Instead of wandering across strange domains, they have to prudentially apportion their time, making productive use of each hour.
Then they move into a ranking system in which the most competitive college, program and employment opportunity is deemed to be the best. There is a status funnel pointing to the most competitive colleges and banks and companies, regardless of their appropriateness.
Then they move into businesses in which the main point is to beat the competition, in which the competitive juices take control and gradually obliterate other goals. I see this in politics all the time. Candidates enter politics wanting to be authentic and change things. But once the candidates enter the campaign, they stop focusing on how to be change-agents. They and their staff spend all their time focusing on beating the other guy. They hone the skills of one-upsmanship. They get engulfed in a tit-for-tat competition to win the news cycle. Instead of being new and authentic, they become artificial mirror opposites of their opponents. Instead of providing the value voters want — change — they become canned tacticians, hoping to eke out a slight win over the other side.
Competition has trumped value-creation. In this and other ways, the competitive arena undermines innovation.
You know somebody has been sucked into the competitive myopia when they start using sports or war metaphors. Sports and war are competitive enterprises. If somebody hits three home runs against you in the top of the inning, your job is to go hit four home runs in the bottom of the inning.
But business, politics, intellectual life and most other realms are not like that. In most realms, if somebody hits three home runs against you in one inning, you have the option of picking up your equipment and inventing a different game. You don’t have to compete; you can invent.
We live in a culture that nurtures competitive skills. And they are necessary: discipline, rigor and reliability. But it’s probably a good idea to try to supplement them with the skills of the creative monopolist: alertness, independence and the ability to reclaim forgotten traditions.
Everybody worries about American competitiveness. That may be the wrong problem. The future of the country will probably be determined by how well Americans can succeed at being monopolists.
We worden er zelf wel mee geconfronteerd, maar af en toe bereikt ons wel de vraag: hoe groot moeten we de tekst nu eigenlijk plaatsen. Alles hangt natuurlijk af van de toepassing. Maar laat ons het nu even hebben over de enorme billboards in het straatbeeld, of een banner aan een bedrijf. Mensen lopen in de straat of masseren met hun wagen en dan wil je natuurlijk opvallen. Visuele beelden helpen veel, maar wat met je tekst. Als die ienemini wordt opgenomen, dan moet je er wel degelijk met je neus vlak bij staan. Niet de bedoeling dus. Wat dus als je bv. op 200m iets duidelijk wilt lezen?
Zijn er regels? Ja, maar het zijn vuistregels en alles hangt ook af van je hoofdtekst en subteksten. Ze zijn geldig voor de leesbaarheid van je teksten op een te bepalen afstand:
Regel 1 (raden we aan) Neem de afstand in cm en vermenigvuldig maal 0,0015.
Dus voor een afstand van 200 m betekent dat: 20.000 cm x 0,0015 = lettergrootte 30 cm
Regel 2 Neem 1/500ste van de afstand (in cm):
Dus voor 200 m = 20.000 cm = lettergrootte is 40 cm
Regel 3 (voor print ads) De ideale corpsgrootte van de letters is afhankelijk van het gekozen formaat.
Een goede regel voor een print die op een afstand tussen 1 en 3 m wordt gelezen:
Headline: min. 100pt
Subline: min. 50pt
Body tekst: min. 25pt
Fonttype
Het ene lettertype is al leesbaarder dan de andere. Lettertypes kunnen dus een ontwerp maken of kraken. Gebruik van cursieve tekst geeft aanleiding tot minder leesbaarheid, zo ook voor een tekst die je volledig in kapitalen plaatsen. Om bepaalde woorden meer te laten opvallen, gebruik je bijvoorbeeld beter vette tekst, of zet je het in een ander kleur.
Normally you never pay attention to it. Normally it is just part of our daily life. Normally you even don’t hear it. But today, suddenly, I listened to the vibrating clicking sounds that fills the office. I even tried, for a minute, to count all the clicks I heart, but I couldn’t keep track. And although, in the entire office space there were only 12 people present.
The mouse and the keyboard are the two major clicking sounds. It’s rare, but sometimes you ‘hear’ that people leave the clicking sound ‘on’ on their mobile or smart phone. A mouse has a higher sound compared to the keyboard and you have three types of mouse clicking: one click, a double click and the repetitive clicking (probably an average of seven).
Maybe all irrelevant, right, but what did strike me the most: it doesn’t irritate us. All the time, from dusk till dawn we’re surrounded by clicks. Fast, slow, high, low, affirmative, hestitating. Whatever. Just take a minute and try to listen to that strange vibrating sound that has no rythm or theme. It was just nice experience.
Soms vraagt een mens zich af waar het verschil precies zit, maar digitaal zijn vrouwen en mannen nog steeds elkaars gelijke niet. Let op: ik wil dat wel en de wereld verdient dat ook. Alleen blijven de dames iets ‘terughoudender’ t.o.v. digitale toepassingen. Is dat zoooo, hoor ik enkele stoere geeks roepen? Ja, maar wanneer zie je dat? En voor ik een antwoord geef: probeer aub eerlijk te blijven en objectief te oordelen. Nu, vorige week was er de veiling van Walter Van Beirendonck-inboedel, met een massa kledij van een van onze mafste topontwerpers die we gekend hebben. Jammer van Walter zijn situatie, maar dit ter zijde. Wat zie je: in tegenstelling tot de verwachtingen wordt veel minder geboden op de damesstukken. Bij de mannen lag dit stukken hoger, terwijl die net een stuk een stuk minder de fashionistabloed in zich meedragen.
Waarom? Er is nu eenmaal dat verschil tussen mannen en vrouwen als het om de perceptie over die computer gaat. Zoeken, snuisteren op het net is ‘meer voor mannen’. Iets aankopen en betalen via het net, ‘mannen zijn daar veel gemakkelijker in’. Vrouwen stellen zich de vraag ‘en wat als dat ding nu niet doet wat ik wil?’. Daarnaast moeten ze naast de job inderdaad ook vaak nog koken, strijken, wassen, plassen,… (en dat bedoel ik zeker niet denigrerend). De Walt-veiling was nu een ding, maar ook andere e-commerce sites ervaren hetzelfde probleem, omdat hun doelpubliek net die vrouwen zijn. En dan hebben we het over een leuke doelgroep van 25 tot 40 jaar. Die concreet bereiken en tools aanreiken waardoor ze in alle vertrouwen digitaal zouden shoppen, zoals ze op een zaterdagmiddag in de Veldstraat te Gent zouden doen, zou pas een revolutie zijn. Massa’s opportuniteiten liggen dus nog in het verschiet, als we maar rekening houden met het denkpatroon en de leefwereld van diegene die vaak de portemonnee bepaald. Of moeten we meer vrouwelijke ontwikkelaars hebben?
The last six months of 2011 were dominated by negative news. Media were constantly going on about the dropping ratings of countries and companies. There was nothing but a steady stream of bad news about the economic crisis in Europe in general and the situation of Greece, Italy and Spain in particular. Here in Belgium there was an urgent need for a government and the all too genuine risk of what might happen if nothing changed.
I commented at the time that reporting only the bad news leads to a more pessimistic mindset in the consumer. The negative impact of negative communication is enormous. Why were journalists always talking about questionable scores from American rating services? Did they have their own secret agenda? Why was there so much attention paid to banks that managed their institutions incompetently? Why only focusing on a few public companies and their poor results, while the real economy is in fact powered by thousands of SMEs that try to do better each and every day?
The answer is probably that cynical news bosses think that bad news sells more. Shouldn’t they consider the impact of such a one-sided approach and the damage it causes to our society? Do they think that entrepreneurs love a negative economic atmosphere? Media occupies a powerful place in society and their recent behavior has proven it.
I spoke this morning to a friend who has a retail shop in Brussels. I asked what the situation was today and the reaction was clear and unequivocal. “Since February, it is going better again. We have had two months like before the so-called crisis and the only reason is that people don’t hear a constant stream of bad financial news anymore. The prior four months were dominated by a continuous flood of negative insights and dire warnings of imminent total financial collapse. In fact some businesses didn’t feel the pinch at all although it is true that the man in the street was scared and did not buy goods and services in their usual manner.”
People require correct information and yes, this is often the direct result of the efforts of investigative journalists. A free and accurate press is at the very heart of all of our hard won liberties and progress. But it is essential that they play their real role in a free society which is reporting the truth in a fair and unbiased way and let the public decide how to view what is going on. There is news and there is opinion. Opinion must never be disguised as news nor selectively reported. The news media can make or break a person’s or a business’s reputation and even a society’s spirit. Perception is everything. They have the power to drive their audience with their words, and that audience needs to be able to trust that the news is accurately and fully reported in a balanced manner. This is a responsibility that hopefully will be taken into account as the situation begins to return to normal.
Everything has its pros and cons. Even if you do it the traditional way. Some years ago we attended a conference, in Monaco, on luxury marketing and while we were convinced (and explained) that online business would become, or even already was, necessary for the luxury sector, most of them thought online business was for the ‘ordinary people’. Now today, for me, the question is not if luxury brands must do it, but how do they do it and (!) do they have to do it themselves? And in fact, most luxury brands often forget the basics of marketing: what’s in it for me?
By Claire Gascoigne for the The Times
Two leading figures in the luxury sector argue the case for and against embracing technology and online selling, writes Clare Gascoigne
Andre Loult: Chief financial officer of luxury and leather goods retailers Longchamp
Poppy Charles: Brand manager at Savile Row tailors H. Huntsman & Sons
“There’s been a change in the mindset of the consumer in the past ten to fifteen years,” says Mr Louit. “High fashion brands have changed the way women buy; they expect something new on a regular basis and all the luxury brands are having to cope with this trend.”
Sometimes I wonder if advertisement is purposely created ‘bad’ so it becomes cult? The goal of advertisement: people need to remember you. Of course, we would say the the goal of marketing is: people need to buy your product or brand. That’s a step further. But do we really need to walk that extra mile? All is true, but it’s a thin line.
I immediately think about a specific brand from my hometown: Wortegemsen. It’s a very tasteful lemon gin that drinks like lemonade, but leads you to dangerous alleys. Long ago they launched a radio campaign to gain national popularity. Everybody hated the radio ad, it was annoying and would it make you buy Wortegemsen at that moment? No! But, you were not in the store at the moment you heart it. You were in your car, at the office or just at home. When you passed the liqueur shelves in the retail shop, I can tell you that everybody remembered Wortegemsen. Because everybody talked about it, how bad and annoying the ad was.
So, was this an example of purposely creating something annoying so it becomes cult? Or doesn’t it matter if something is good or bad, as long as they keep on talking about you? Being excellent, orginal and becoming viral is everyone’s wet dream and most of the time this costs two arms and leg. But what if a low cost production reaches the same communication level because of disputable criteria. It’s certainly something to think about.
English 
Nederlands