Het ziet er niet uit, het zit in een lelijke, bruine papieren zak, het ruikt bitter, het weegt als een onhandig dood lijf en toch wordt elk droomhuis er mee recht getrokken. Er zijn fabrieken die het goedje produceren, die het moeten zien verkocht te krijgen via groothandelaars. Op hun beurt naar de aannemer of de doe-het-zelver. Dus goed geteld: minstens twee stappen om het verkocht te krijgen. Collega-concurrenten lopen ook rond en als er nu iets is wat allesbehalve sexy is, dan is het wel een zak cement zeker. Waarom ga jij dan verkopen en er voor zorgen dat die ander lekker Egyptische piramides ermee mag opbouwen in zijn hangar?

Prijs? Als iedereen zo redeneert, mag iedereen binnen de kortste keren zijn broek afsteken en lekker met zijn allen dromen van een collegiaal faillisement. Op je boterham wil je toch iets meer dan confituur. Kwaliteit? Net zoals er geen slechte auto’s meer bestaan (lelijke wel) zullen er vandaag ook geen slechte cement
meer bestaan. En op ’t eerste zich kun je het ook niet echt zien. De relatie met de klant? Ook een goed punt, maar de tijd dat je kon rondlopen met je bestelboek van doorschrijfpapierkes is zo goed als voorbij. Met de godfather kun je aan de keukentafel nog wel eens ouwehoeren over vroeger, maar die jonge gasten hebben daar geen tijd meer voor. Massa’s andere producten zijn er bijgekomen en die zien er dan ook nog eens stukken interessanter uit. De tijden zijn veranderd en simpel is het er dus niet op geworden.

Toch zijn er ongelooflijk veel bedrijven die net zo’n zak cement moeten verkopen en het lukt niet meer zoals vroeger. Vasthouden aan die goeie, oude waarden lukt niet meer en dan dreigt de afgrond. Een aloude wijsheid dringt zich op: stilstaan is achteruit gaan. Juist, alleen dat het vandaag de klok schijnbaar tien keer zo snel draait. Heb je zakken geld in de plaats staan zodat men drie generaties lang geen stro meer van de aarde hoeft te rapen, is dat mooi meegenomen, maar of het de beoeling was is een andere vraag zeker. Of, en nu wordt het interessant, je probeert het verschil te maken, je streeft naar meerwaarde voor je klanten, je zoekt naar innovaties, je gaat de uitdaging aan. Geef toe, wat is het leukst als ondernemende mens?

Over wat gaat het hier eigenlijk? Marketing! Verkoop je nu een zak cement, tapijten, kunststof hartkleppen of banden voor transportvliegtuigen… altijd kun je het verschil maken. Op het vlak van kwaliteit, kennis, service, maar ook op het vlak van communicatie, marktbenadering, vernieuwing. Kortom de perceptie.

Misschien bewijzen case stories wel je meesterschap, misschien is die klant wel content te zien dat je elk jaar zijn verjaardag niet vergeten bent, misschien zijn kleinere zakken net iets handiger of vallen die gele zakken wel op, misschien is dat online bestelsysteem wel superhandig, misschien is dat deelnameformulier voor die wedstrijd wel een succes, misschien is een leuk klantenevent wel een schot in de roos, misschien zorgt een nieuw logo en een frisse rebranding wel voor een nieuwe dynamiek, misschien helpt een 3D-voorstelling van de productie wel veel om het productieproces te begrijpen, misschien is dat leuk bouwspel op de site wel een leuke verpozing voor de kids van de klant, misschien is die tweemaandelijkse e-zine wel de manier om meer contact te houden met alle klanten, misschien… Wedden dat je nu zelf al met nieuwe ideeën zit om die zak cement te verkopen. En daar gaat het nu net over.

De Boelwerf heeft ooit zijn deuren mogen dicht doen, ook al maakten ze schepen van wereldniveau. Waarom? Ze hadden geen verkoopsdienst en van marketing communicatie moesten ze niks weten. De klanten gingen toch vanzelf komen, dacht men. Vroeger wel, maar tijden veranderen. Toch goed om er toch af en toe eens bij stil te staan.

This entry was posted on Wednesday, August 29th, 2007 at 2:34 pm and is filed under Nederlands. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.