Het ziet er niet uit, het zit in een lelijke, bruine papieren zak, het ruikt bitter, het weegt als een onhandig dood lijf en toch wordt elk droomhuis er mee recht getrokken. Er zijn fabrieken die het goedje produceren, die het moeten zien verkocht te krijgen via groothandelaars. Op hun beurt naar de aannemer of de doe-het-zelver. Dus goed geteld: minstens twee stappen om het verkocht te krijgen. Collega-concurrenten lopen ook rond en als er nu iets is wat allesbehalve sexy is, dan is het wel een zak cement zeker. Waarom ga jij dan verkopen en er voor zorgen dat die ander lekker Egyptische piramides ermee mag opbouwen in zijn hangar?
Prijs? Als iedereen zo redeneert, mag iedereen binnen de kortste keren zijn broek afsteken en lekker met zijn allen dromen van een collegiaal faillisement. Op je boterham wil je toch iets meer dan confituur. Kwaliteit? Net zoals er geen slechte auto’s meer bestaan (lelijke wel) zullen er vandaag ook geen slechte cement
Read the rest of this entry »