Lopen, vliegen, springen met een nationaal gevoel
Posted in Nederlands, Perception on August 23rd, 2008De grote yes-beweging maakten we al met tweede plaats van de vier straffe madammen op de 4×100m, waaronder de afscheidnemende Kim Gevaert. Maar een gevaarlijk gat sprongen we in de lucht toen ‘ons’ Tia Hellebaut goud pakte bij het hoogspringen. Echt schoon om naar te kijken. Maar, ondanks deze verdiende topprestaties, was het voor de rest meestal ‘net niet’ of, laat ons eerlijk blijven, gewoon miserie. Hopelijk lijkt men in de land niet zijn wonden met dit zilver en goud, maar beseft men dat er wel degelijk iets scheelt. Veel redenen kunnen gezocht worden en veel daarvan zullen wellicht ook wat waarheid met zich meedragen: het beleid, de infrastructuur, de begeleiding, het noodzakelijke professionalisme van de atleten, de weerbaarheid en de vechtlust. Zo kunnen we nog wel een tijdje doorgaan, maar een reden wordt quasi doodgezwegen, want waarom doe je het? Voor jezelf ja, maar je ziet het vaak, ook voor je land. Voor die vlag die als hoogste plots begint te wapperen. Kijk naar Usain Bolt, Jamaicaanse spurtbom, naar waar wijst hij als hij over de streep komt? Naar Jamaica op zijn shirt. Kijk naar die Amerikanen die de suprematie van hun land verdedigen. Dat hebben wij hier niet. Geen merk België dat sterk te verdedigen valt, geen nationale reden om net dat tandje bij te steken. Speelt dat een rol hoor ik u zeggen, want tenslotte moet die atleet het nog steeds zelf doen. In het koppeke spelen echter tal van redenen mee, maar dat tricolore duwtje in de rug missen wij. Beste politici, daar moet het ‘vernieuwde’ België dus ook iets aan doen en lessen uit leren. Londen is slechts vier jaar veraf, net over de plas, zorg dat we er staan, in welke vorm dan ook. Maar geef die atleten een extra reden om die laatste onderste druppel uit hun kast te persen.










